محصولات به دست آمده از تخمیر عسل

عسل تنها یا عمده‌ترین منبع قند تخمیر شده در بسیاری از مناطق بوده است. در بعضی از كشورهای غیراسلامی آفریقا، تولید و مصرف سنتی الكل‌سازی عسل هنوز بسیار مرسوم است كه از عسل بدون آب یا خشك كه اغلب به آن گرده یا دیگر مواد اضافه می‌كنند تهیه می‌شود. به طور كلی ماده مغذی اصلی اضافه شده را خمیر ترش تشكیل می‌دهد كه امكان ایجاد طعم مربوطه را فراهم می‌سازد. گاهی انواع دیگری از قندها یا منابع قندی موجود در دسترس به تركیب اضافه می‌شوند اما همیشه پیش از آنكه عمر تخمیر نوشابه‌ها پایان یابد مصرف می‌گردند.

 در اروپا آن دسته از محصولات سنتی تخمیر عسل كه تا حدودی به آبجوهای عسل آفریقایی شباهت دارد و با تصفیه بیشتر برای نگهداری در انبارها ذخیره می‌شوند به طور گسترده‌ای منسوخ شده و به جای آنها شرابهای انگور و آبجوهای گندم جایگزین شده‌اند. مسئله اساسی در مورد نوشابه الكلی عسل و شراب عسل این است كه نمی توان كنترل دقیقی بر روی مخمر و موجودات ریزی كه در این فرآیند رشد می‌كنند اعمال كرد و این مساله می‌تواند طعم نهایی را بسیار نامطبوع سازد و همچنین تنها برای چند ماه یا چند سال پس از رسیده شدن قابل مصرف است. شهد عسل به تنهایی دارای مخمرها و مواد مغذی كافی برای تسریع عمل تخمیر نیست. مخمرهایی هم كه در عسل یافت می‌شوند غالباً در تركیباتی با غلظت بیش از 50 درصد قند، رشد می‌كنند. برخلاف تولید آبجو، عسل حتی اگر مخمر كافی در آغاز به آن اضافه شود تا تخمیر به سرعت انجام گیرد، كل فرآیند به زمان طولانی‌تری نیاز دارد و در طول این مدت است كه میكروارگانیسم ها طعمهای مختلف را ایجاد می‌كنند. شاید بمنظور از بین بردن یا كاستن طعمهای نامطبوع در دستورالعملهای قدیمی، اضافه نمودن میوه‌ها یا گیاهان خوشبو توصیه شده باشد كه در نهایت به نوشابه ادویه‌دار معروف می‌باشند.


بیشتر بدانییم: